چرا این زهر میاندازی آخر

مرا صفرا بکشت این غوره تو

عفی الله آب تلخ شوره تو

نیی افعی چرا ناسازی آخر

چو سنبل زهر دارد در میانه

تواند بود گل را ای یگانه

گلش گفت ای مرا چون جان گرامی