چو سنبل زهر دارد در میانه

عفی الله آب تلخ شوره تو

نیی افعی چرا ناسازی آخر

چرا این زهر میاندازی آخر

تواند بود گل را ای یگانه

گلش گفت ای مرا چون جان گرامی

بنازم گر تو بر جانم خرامی