چو مشک تازه پنجه خوشه چینش

سمنبر ماه را در خوشه میدید

وزان خوشه دلی در گوشه میدید

مهی و خوشه بسته عنبرینش

چو رخ بنمود آن در شب افروز

جهان افروز را تاریک شد روز

تن سیمین او بر نرم مفرش