جهان گو بی جهان افروز میباش

چه گر از گل دلی پر سوز دارم

چرا دل بر جهان افروز دارم

ز گلرخ گو دلم پر سوز میباش

بگفت این و برفت از پیش گلرخ

سوی قصر جهان افروز فرخ

همه شب در غم، آن ماه دل افروز