حصیری بگسترد و بالش نهاد

چو گاه جو آید بکن در جوال

خود آمد به جایی که بودش نهفت

ز پیش اندرون رفت و خانه برفت

به بهرام بر آفرین کرد یاد

سوی خانه آب شد آب برد

همی در نهان شوی را برشمرد