برون رفتن بباغ از شاه درخواه

خداعی میکن و زرقی همی باز

لبی پرخنده می دار و همی ساز

چو دل خوش کرد از دیدار تو شاه

که تا از باغ شه پنهان بشبگیر

برون آیی تو و آن دایه پیر

چنان آسان سوی رومت برم باز