که تا از باغ شه پنهان بشبگیر

لبی پرخنده می دار و همی ساز

چو دل خوش کرد از دیدار تو شاه

برون رفتن بباغ از شاه درخواه

برون آیی تو و آن دایه پیر

چنان آسان سوی رومت برم باز

که چون کبک دری میلنجی از ناز