مرا در آزمایش میکنی رام

چو دو کدبانو آید در سرایی

نماند در سرا نور و نوایی

جوابش داد خسرو کای دل آرام

از آن همچون جهان گیری زبونم

که تا من با جهان افروز چونم

مرا تا در جهان امید جانست