لب گل همچو گل پرخنده میدید

کنون بشنو کزین پس حال چون شد

ز بیماری گل چون رفت ماهی

درآمد شاه اصفاهان پگاهی

وزان لب جان خود رازنده میدید

شکر از خنده گل چون خجل بود

از آن دلتنگ شد کو تنگدل بود