مهش چون ماهی در شست مانده

رخش در حد خوبی و نکویی

فزون از حد هر خوبی که گویی

خرد در شست او سرمست مانده

چو شاه آن ماه سیم اندام را دید

بگرد ماه مشکین دام را دید

دلش در دام گلرخ ساخت آرام