چو با ما آب در جویت روان نیست

برو تا زود بازآیی ازین باغ

مگر دل را برون آری ازین داغ

برو تنها که تنهایی زیان نیست

نخفت آن شب دمی درشب افروز

که تا بر روی شب کی دم زند روز

خود آن شب گوییا شب ماند بر جای