چو سوی باغ شد آن سرو آزاد

باستادند خلقی در نظاره

ز هر سو خادم و چاووش میشد

که میزد چوب و از دل هوش میشد

برامد از گل و از سرو فریاد

بزیر سایه طوبی باغش

بهشتی بود گلها چون چراغش