ز خواب انگیخت مشتی بیخبر را

نهانی هر دو تن در کنج رفتند

ز بیم شاه یک ساعت نخفتند

چو مرغ صبحدم بگشاد پر را

جهان از چهره خورشید سرکش

بجوش آمد چو دریایی پر آتش

زمین در زیر گرد زعفران شد