که گل را از میان بربوده باشد

مگر آبی بپاشیدست ناخوش

که آب ما پری را هست آتش

مگر در آب بادی بوده باشد

بجنبانم کنون این حلقه راز

مگر بر دست من این در شود باز

وزان پس پیش خورشید جهان تاب