که فرجام زان رنج یابد بسی

همیشه گذار سواران بود

ز دیوان و از کارداران بود

یکی نام دزدی نهد بر کسی

ز بهر درم گرددش کینه کش

که ناخوش کند بر دلش روز خوش

زن پاک تن را به آلودگی