برد نام و آرد به بیهودگی

ز بهر درم گرددش کینه کش

که ناخوش کند بر دلش روز خوش

زن پاک تن را به آلودگی

زیانی بود کان نیابد به گنج

ز شاه جهاندار اینست رنج

پراندیشه شد زان سخن شهریار