دراید هفتهیی را بندت از بند

چه آویزی تو در چیزی که ناکام

ز دست تو بخواهد برد ایام

چو مردی نه زنت ماند نه فرزند

نه سیمت ماند و نه باغ و گلشن

نه تن ماند نه دل نه چشم روشن

چو بستانند از تو هر چه داری