فغان میکرد و میگفت ای گرامی

چو گل بر خویش پیراهن بدرید

ز خون نرگسش گل گشت هامون

شد از شبرنگ چشمش خاک گلگون

چرا کردی برفتن تیز گامی

چو حلقه سر نهادی بر در من

بزاری جان بدادی بر سر من