رخش چون زعفران گشت و لبش خشک

که تا از برج این دز سر براریم

دل خسرو ازان غصه چنان شد

که خونی گشت و از چشمش روان شد

دو دستی خاک میافشاند بر مشک

حمیت بر تن او کارگر شد

دلش همچون فلک زیر و زبر شد