بیاران گفت آن درمانده مسکین

دو دستی خاک میافشاند بر مشک

حمیت بر تن او کارگر شد

دلش همچون فلک زیر و زبر شد

چه سنجد در کف دزدان بی دین

خداوندا تو میدانی که چونم

تویی هم رهبر و هم رهنمونم