چو مرغی سرنگون افتاده در دام

بیا فرمان من بر کام من جوی

هوای همنشین خویشتن جوی

خود آن زن بود حسنای دلارام

بپیش دزد میگفت ای خداوند

نخستین شاه ما را دست بربند

چو شه در بندت آمد من ببندم