یکی دزدی بپیش گل فگنده

کدامین دود، نتوان گفت چون بود

سرایی دید ایوان برگشاده

نشسته گلرخ و شمعی نهاده

دهانش بسته و چشمش بکنده

چو فرخ آن بدید از ناز و از کام

صفیری زد بسوی گلرخ از بام