کسی چون کشته شد اکنون چه تدبیر

چو کوهی لاله از خارا برآورد

دل شه تنگ شد زانماه چهره

بگل گفتا زعقلت نیست بهره

که درمانی ندارد درد تقدیر

قضا از گریه گل برنگردد

که تقدیر خدا دیگر نگردد