بدو نیک جهان بسیار دید او

نبینی تا قیامت دایه را باز

تو خود دانی یقین کان دایه پیر

بسی سیری نمود از چرخ دلگیر

زهر نوعی بسی گفت و شنید او

غم او می مخور چندان که دایه

ز عمر خود تمامی یافت مایه