چو تو شاخ درخت لامکانی

ترا زیتونه قدسست روغن

ازان روغن بشکلی میفروزی

که شمع آسمان را می بسوزی

درختت خورده آب زندگانی

ازان نور مبارک پرتوی خواه

خرد را در سخن بیرون شوی خواه