بهر صد گام طاقی بسته بودند

سرافسارش مرصع، طوق زرین

زمین از زر و گوهر موجزن بود

جهانی در جهانی مرد و زن بود

بطاق آسمان پیوسته بودند

زهر کو، بانگ نوش مهتران بود

زهر سو، نعرهیی بر آسمان بود