گل و خسرو فتاده هر دو سرمست

شبی خوشتر ز نوروز جوانی

می صافی چو آب زندگانی

بکش آورده پای و زلف در دست

سیه پوشیده زلف شبروگل

شده شب همچو روز از پرتو گل