بخوزستان شکر از خنده او

شب تاریک روشن کرده چون روز

زمین از بوی مویش مشک خورده

شکر با قند او لب خشک کرده

تبرزد در سپاهان بنده او

گل سیرابش آتش درگرفته

لبش خندان و زلفش برگرفته