گلش گفت ای دگر ره گشته بیداد

سیه شد دیده خونخواره شاه

بر گل رفت شه دستی بدل بر

که تا با گل کند دستی بگل در

مرا از دست بیداد تو فریاد

ترا بر من چو حاصل باقیی نیست

بگیر این می که چون گل ساقیی نیست