بمرد باغبان گفت از سر درد

چوشد پیکان گل از خون دل، پر

کف ابرش نثاری کرد از در

چو در بستد، نمود از کف زر زرد

که زر بستان و در از ناتوانی

مرا یک هفته ده آخر امانی

بآخر مرد، آن درو زر ساو