اگرچه بس براحت میزنی تو

چه باشی در میان، نه مرد و نه زن

چو خسرو این سخن بشنید از سوز

بزدیک نعره و گفت ای دل افروز

نمک را بر جراحت میزنی تو

بریز آب رزازدست ای پریزاد

که هرگز زخمه دستت مریزاد