ز چشم نیم مستان ریخت بیرون

بریز آب رزازدست ای پریزاد

که هرگز زخمه دستت مریزاد

هزاران اشک غلتان گشته در خون

بوقت صبح، مستان شبانه

برآوردند شوری عاشقانه

بگرد شاه خسرو صبح خیزان