همه مخمور و می در سر فتاده

برآوردند شوری عاشقانه

بگرد شاه خسرو صبح خیزان

بصحن باغ رفتند اشک ریزان

قدح در دست و سر در برفتاده

ز آه سرد مستان تنک دل

پیاله تا قیامت شد خنک دل