همیشه جز از میزبانی مکن

بدین بی نوا خانه و مان رسید

بدو گفت بهرام کای روزبه

ترا دادم این مرز و این خوب ده

برین باش و پالیزبانی مکن

بگفت این و خندان بشد زان سرای

نشست از بر باره بادپای