چونور شمع و آواز نوا بود

ستاره بر فلک پرواز میکرد

چو راه ترزند رود سه تا رود

فرود آیند مرغان از هوا زود

همه مجلس پر از نور و صفا بود

ز فر شمع روی دوست میتافت

زتف باده دل در پوست میتافت