بتی بس خوش می لعلش کرم بود

ز فر شمع روی دوست میتافت

زتف باده دل در پوست میتافت

فروغ شمع و آواز ارم بود

می تر بر تهی دستان همی زد

بریشم بانگ برمستان همی زد

در آن مجلس همه دل بی همه بود