ترا عمری که با صد گونه پیچست

دمی بنشین بعشرت شادمانه

که چون کشتی عمر افتد بگرداب

امان نبود که یک شربت خوری آب

یک امروزست و آنهم پی بهیچست

سحرخیزا می بنشسته درده

ز پسته بوسه سر بسته در ده