سحرخیزا می بنشسته درده

امان نبود که یک شربت خوری آب

ترا عمری که با صد گونه پیچست

یک امروزست و آنهم پی بهیچست

ز پسته بوسه سر بسته در ده

برآورهای و هویی همچو مستان

ز نقد عمر داد وقت بستان