میی در ده که جمله سر براهیم

ز پسته بوسه سر بسته در ده

برآورهای و هویی همچو مستان

ز نقد عمر داد وقت بستان

که مهمان جهان از دیرگاهیم

میی در ده تو ای سرو سهی، زود

که زود از ما جهان خواهد تهی بود