ز نبضش همچو نبض انگشت میجست

قلم بود و خطش گرد دهان بود

قلم استاده و انگشتان روان بود

چو نبضش دلبری آورد در دست

عجایب همدمی بود او دهان را

که دم خوردی و دم دادی جهان را

نه خلق از حلق فرسودن گرفتش