نه دم از باد پیمودن گرفتش

عجایب همدمی بود او دهان را

که دم خوردی و دم دادی جهان را

نه خلق از حلق فرسودن گرفتش

چرا چندین دم او تیز رو بود

چو میدانست کز بادی گرو بود

اگر بادی برو جست از نزاری