برون آمد چو خورشیدی ز خرگاه

چو دادی از برون بسیار آواز

صدادادی جوابش از درون باز

یکی همسایه بی سایه ناگاه

بگفتش در مزن ای در زن سرد

مکوب ای آهنین دل آهن سرد

که چل روزست تا هرمز بشبگیر