ازان گلرخ چنین شد در جوالش

سمند و ابلقش را نیست پایان

ولی هستش عدد ریگ بیابان

چنین شاهیست گفتم با تو حالش

پزشکی مکر آن مکار بودست

که با هم پیش از اینشان کار بودست

چو خسرو را دل گل بود خواهان