مرانگذاشت هرمز از بر خویش

ولیکن چون کنم چون کار افتاد

در آن شب گو برون شد از سپاهان

دلم خاتون خود را بود خواهان

وگرنه کردمی کار از سرخویش

کنون هم گلرخ و هم شاهزاده

گهی شکر خورند و گاه باده