پس آنگه برد آن نامه بر شاه

زمانی لب، زمانی روی میکند

شدش ناخن کبود و روی چون خون

حریر سبزش از خون گشت گلگون

که تا شه گشت از آن دلخواه آگاه

گرفته نقطه خون جامه او

ز اشک آغشته گشته نامه او