بیامد تا بایوان شه روم

بگفت این، وزپی ایشان روان شد

وزان موضع بجای هر دوان شد

چو جای هر دو تن را کرد معلوم

چوروزی ده گذشت، آن مرد استاد

باستادی خود در کار استاد

بفرصت خواند گل را جای خالی