چو الماسی زبان بگشاد حالی

چوروزی ده گذشت، آن مرد استاد

باستادی خود در کار استاد

بفرصت خواند گل را جای خالی

بگلرخ گفت کای خاتون کشور

خداوند منی و بنده پرور

ندارد هیچ شاهی چون تو ماهی