وگر زلف تو گویم، دلگشایست

نکویی نام گیرد از رخ تو

شکر شیرین شود از پاسخ تو

اگر لعل تو گویم، جان فزایست

بری همچون بلورتر تو داری

نمکدانی همه شکر تو داری

نکوتر مینیاید هیچ جایت