که غلتان گشت خون از دیدگانش

چو گلرخ آن سخن بشنید، از رشک

همه برگ گلش پرخون شد از اشک

چنان دردی پدید آمد بجانش

چنان در آتش و در تفت افتاد

که گفتی آتشی در نفت افتاد

بحسنا گفت اکنون آن زن شوم