دران دلگرمیش حسنا بدر برد

نهان ازوی بکنجی در نشینم

پس آنگه چاره آن پیش گیرم

وگرنه راه شهر خویش گیرم

بجای آن دو مرد بدگهر برد

چو آتش رفت و همچون دود برگشت

بدیشانش سپرد و زود برگشت